MO-19 sleept al strijdend de winst binnen

Het is zaterdag 20 April. Voor ons een belangrijke dag want bij winst geven we de laatste plek over aan onze tegenstander van vandaag, IFC. Met het gevoel als of we de finale van de Champions league gaan spelen zie je de druk toenemen. De adrenaline schiet door de bloedbanen en door de zenuwen had een schoteltje voor het gebruik van de toiletgroepen een heel maand salaris opgebracht.

Met deze “gezonde” spanning kwamen we aan in Hendrik-Ido-Ambacht op sportpark de Schildman met maar liefst 15 personen waarvan 11 eigen en 4 “leen”-dames. (waarvoor dank). In de kleedkamer werd het plan voor vanmiddag uit de doeken gedaan en aansluitend de opstelling bekend gemaakt. Emma neemt haar plekje weer in onder de lat. In de verdediging de volgende 4 speelsters. Charlotte, Ayse, Indy, Shayra. Op het middenveld starten deze middag Roos, Silke, Wendy, Mirte. Het startende aanvalsduo bestond vandaag uit Sanne en Ezra. Afwachtend op de bank Maxime, Anouk, Eva, Anna

De wedstrijd start precies om kwart voor één en meteen bleek dat beide teams deze zaterdag niet van plan waren om te verliezen. In elk duel werd er harder geknokt dan in een boksring maar ondanks dat is het meeste balbezit voor de meiden uit Veen. Echter waren de gevaarlijkste kansen voor IFC. Na wat pogingen van de tegenstander was daar de eerste groot kans voor Achilles die we helaas niet wisten te benutten. In deze fase van de wedstrijd ging het gelijk op. Waar de meiden uit de Ambacht de keuze hadden gemaakt voor de lange bal, speelde en de dames in Groen-wit meer voetballend.

Dan gebeurt er iets wat we al vake zagen deze competitie. Achilles komt op voorsprong: 0-1. Ondanks deze stand blijft alsnog het spelbeeld hetzelfde. IFC hanteerde de lange bal, Achilles probeerde voetballend daar een antwoord op te vinden. Vlak voor de drinkpauze (het was immers een “warme dag”) liet IFC duidelijk blijken dat ze zich niet zomaar gewonnen gaven en wisten via een uitbraak de gelijkmaker binnen te werken, waar bij de spits nog sneller bleek te zijn dan de sneltrein van Maastricht naar Amsterdam;1-1.

We zitten midden in de eerste helft. De wedstrijd ziet er uit ziet als een degradatiewedstrijd met 2 teams die nog lang niet willen opgegeven. Het spel blijft op en neer gaan.

Het is Achilles dat 10 minuten voor de rust via Roos op 1-2 voorsprong komt. Het antwoord van de tegenstander volgde direct.  Weer de snelle spits van IFC die zorgt voor de 2-2. Normaal gesproken laten de meiden uit Veen zich vlak voor rust terug zaken. Deze keer niet! Tegen de natuur in zette ze druk naar voren en gaan verdiend rusten met nog een doelpunt; 2-3.

In de rust werden nog wat omzettingen doorgevoerd en nodige zaken nog een keer uitgelegd. Wat door de 2-3 voorsprong ook opviel was dat de meiden zelfvertrouwen uitstraalde en de overwinning al konden ruiken. Nog maar slechts 45 minuten te gaan…

De tweede helft start waar we gebleven waren. Het spel gaat op en neer maar de stand blijft hetzelfde tot aan de drinkpauze. Na deze kleine rust zag je dat de omzettingen begonnen te werken de lange bal van IFC werd meer en meer afgestopt. Dit resulteerde erin dat de spits van IFC minder gevaarlijk kon worden. Daarnaast werd de IFC spits prima afgestopt door haar vaste bewaker en kwam niet verder dan de 16 meter. De laatste 20 minuten werden zwaarder en bij beide kanten begon de conditie een rol te spelen. Wie heeft de langste adem?

Maar dan: IFC creëert onverwacht een uitbraak. De IFC-spits wordt in stelling gebracht maar door de goed uitkomende Emma rolt de bal langs de doelpaal in het vangnet. (Je weet wel, het net achter het doel). 10 minuten voor tijd moest er gewisseld worden aan Achilles kant. Door een kleine blessure ontstond het dilemma ”Bij een 2-3 stand; versterk je dan de verdediging of valt de keus op de aanval en gaan we ervoor”. De trainer maakt de keuze voor het tweede. Roos werd in stelling gebracht en haar plekje op het middenveld werd overgenomen door Charlotte.

Dit bracht Achilles wat waar het op uit was. Nog een doelpunt! Als een Paling in ’t Groen(wit) wurmt Roos zich door de wankelende verdediging heen en zet met deze actie 3 verdedigers voor “paal”. Ze komt oog-in-oog te staan met de keeper. De spanning stijgt, gaat ze deze zelfgecreëerde kans benutten? Zal de bal met een vlammend schot de paal raken? Weet de keeper de bal te bemachtigen? Maar nee hoor. Door een simpel tikje laag in de hoek was hier de welverdiende 2-4.

Een paar minuten voor het fluitsignaal kreeg Achilles de laatste kans. Het was wederom Roos die ook nog de 5-2 op het scorebord zette.

De wedstrijd was gespeeld. IFC liet de koppies hangen. Later hoorden we nog dat na het laatste fluitsignaal er meerdere mensen naar “Beter Horen” moeten voor een gehoorapparaat. Zo hard werd er gegild door de overwinnaars uit Veen.

Deze wedstrijd leverde zwaarbevochten winst voor de meiden uit Veen op, waarbij inzet hoog in het vaandel stond. We hebben laten zien dat we meer dan 40 minuten per wedstrijd door kunnen, iets wat een lange tijd niet lukte. Ik hoop dat dit een boost is voor jullie zelfvertrouwen. Bij terugkeer op de Hanenweide tegen de avond stond er nog een kantine feest gepland waar een biertje (of wijntje) bijna net zo goed smaakte als deze welverdiende overwinning.

Aankomende zaterdag is het Koningsdag en wordt er niet gevoetbald. De week er na (4 mei) staat er weer een wedstrijd gepland. Dan spelen we thuis tegen t.’ Zand uit Tilburg en kunnen we bij winst op een gelijk aantal punten komen.

Alvast een fijne koningsdag gewenst en tot de volgende houdoe.